Danas, 6.avgusta, je godišnjica bombardovanja Hirošime.
Pre 64 godine ljudi su ovladali jednom od Velikih Tajni, stekli su veštinu cepanja atomskog jezgra i svo znanje sjajne generacije fizičara, matematičara i inžinjera s početka XX veka uložili u projekat Manhattan kojim je stvorena Prva Atomska Bomba koja je bačena na Hirošimu i posle na Nagasaki.
I koliko god se decenijama posle opravdavao i objašnjavao ovaj potpuno nerazuman čin odluke jedne strane koja je već pobedila u jednom strašnom ratu, ostaje samo utisak da se strahota Hirošime dogodila jer u tom trenutku nisu znali šta drugo da učine sa divnom i strašnom moći koju su ljudi stavili svim ljudima i civilizaciji na raspolaganje.
Retko se može naći blistaviji primer ljudskih otkrića, spoznavanja i saznavanja (a da nije poezija, muzika, umetnost...) sa kojom ljudi nisu znali da urade ništa drugo osim - da sve to znanje upotrebe za destrukciju, za smrti, za razaranje...A tek kasnije da istim tim znanjem oblikuju sve tehničke i tehnološke blagodeti civilizacije koju danas živimo, uključujući internet kojim smo danas planetarno povezani.
Svakog 6.avgusta napravim jednog papirnog ždrala, iz mnogo dobrih razloga. Papirni ždral je simbol nade u Japanu, magija i ritual kojim se odlaže i pobeđuje smrt, nestanak, kraj, a igrom slučaja, meni je avgust mesec pun takvih datuma...Silazim do Aheronta i oćutim malko. Samo jednom i izuzetno - popričam sa neznancem...
I kad god mogu, pogledam bar malo od sjajnog filma "Hirošima, ljubav moja", jednog starog filma koji je pravljen kao krik, kao pesma, priča, simbol, strast, kao pokušaj zalečenja jedne strašne rane među narodima kroz nemoguću romansu jednog Japanca i jedne Francuskinje, jednog muškarca i jedne žene.
Papirni ždral, ta krhka nada od hartije, jedna ljubav koje ne može i ne sme biti i priča o "hibakusha" - ljudima koji su preživeli eksplozije atoma dovoljno blizu "ground zero" tački - to su, čini mi se, stvari kojih bi svi trebali da se setimo o svakoj godišnjici Hirošime.
"On March 24, 2009, the Japanese government recognized Tsutomu Yamaguchi as a double hibakusha. Tsutomu Yamaguchi was confirmed to be 3 kilometers from ground zero in Hiroshima on a business trip when the bomb was detonated. He was seriously burnt on his left side and spent the night in Hiroshima. He got back to his home city of Nagasaki on August 8, a day before the bomb in Nagasaki was dropped, and he was exposed to residual radiation while searching for his relatives. He is the first confirmed survivor of both bombings "
Hartija, ljubav i život (ipak) - tri tako krhke i lako lomljive stvari koje postoje kao nada, kao kontrapunkt strahotama masovnog uništenja i kolektivnih smrti. A "Vasiona spava..." dodao bi Majakovski kao slutnju užasu koji će se tek dogoditi, par decenija posle njega. "Dešava se..." rekao bi Bulgakov.
A Borges bi nas poveo kroz lavirint u kojem se sneva o hartiji koja ždralove pretvara u poslata pisma, lavirint u kojem je ljubav moguća, a život uvek pobeđuje, u svakoj igri noževa, sa prirpitomljenim tigrovima. Hartija, ljubav i život - tako jednostavno i tako nemoguće, ponekad. I tako čvrsto i postojano u nadi, u nesavladivoj čežnji i potrebi da sve to ipak - bude.
O tome je, svemu, Hirošima, ljubav moja.
