Cirque du soleil je kanadske umetnička (cirkuska?) grupa (ili trupa) nastala 1984. idejom uličnih zabavljača, grad je - " Montreal, Quebec, Canada,  inner-city area of Saint-Michel, it was founded in Baie-Saint-Paul by two former street performers, Guy Laliberté and Daniel Gauthier. "

Neguju poseban vid cirkuskih veština kroz predstavljanje različitih cirkuskih stilova koji postoje širom sveta i već dvadesetak godina prave uspešne turneje širom planete.

"Each show is a synthesis of circus styles from around the world, with its own central theme and storyline. They draw the audience into the performance through continuous live music, with performers rather than stagehands changing the props. After critical and financial successes (Los Angeles Arts Festival) and failures in the late 1980s, Nouvelle Expérience was created – with the direction of Franco Dragone – which not only made Cirque profitable by 1990, but allowed it to create new shows."

Moja opčinjenost cirkuskim predstavama i veštinama traje otkad znam za sebe i - ne posustaje, bez obzira na povremena podsmehivanja mog okruženja kad imam samo jedan odgovor na pitanje "šta je vrhunska umetnost?"  - uvek odgovaram "cirkuske veštine". I zaludna su sva (dobra i argumentovana) objašnjenja o književnosti, slikarstvu, pozorištu, operi, muzici,...ništa kao cirkus, kažem ja. Čak i kad su oni osiromašeni, mali, skoro palanački anonimni  cirkusi koji nas obilaze s letnjih meseci s vremena na vreme, šireći svoje cirkuske šatre u kvartovima naših gradova i nudeći zabavu već više puta viđenu, pokazujući životinje za koje se mnogi bore da ih se ne dresira i pusti na slobodu, oblačeći u svetlucavo ostarele artiste i razne zabavljače koji za kratkog boravka među nama izgledaju kao i da ne postoje pre (a sasvim je neizvesno i za posle) susreta sa nama.

I među svim cirkuskim veštinama dve se izdvajaju i meni, ustvari, čine metaforu cirkusa u celini.

Ples na žici i klovnovi.

Jedna ista veština u svoja dva različita oblika, jedna dvostrukost jedne jedine tanke niti i ivice koja postoji u svima nama, a koju ove dve veštine opredmete na dva različita načina. Balans, ravnoteža, suprotnosti, kontrapunkt tanane žice za hodanje naspram prostora i klovnovske vesele igre naspram tužnog osmeha iscrtanog po maski njegovog lica.

Kanadski "Cirque de soleil" sintetiše (vrhunski!) ideje cirkuskih veština nedvosmisleno demonstrirajući univerzalni karakter ove ljudske zabave. Kinesku operu ili nečiji "urođenički" ples ili Šekspira ili bilo koju drugu "ritualnu umetnost" iz bilo kog "ćoška" naše planete možda ne bi razumeli ili doživeli svi drugi jednako, pri prvom gledanju i slušanju, ali univerzalije cirkuskih veština upiju odmah svi, bez razlike. Metafore plesača na žici i klovna pred nama izazivaju reakciju, obuzimaju nas i kao onaj pravi ključ lako i glatko otključavaju sve naše unutrašnje brave iza kojih, kroz suprotnosti, bivamo mi sami i sve ono što često ne umemo da imenujemo.

I ne znam da li je pravilan prevod imena ove trupe "Cirkus Sunca" ili "Sunčev cirkus" (na engleskom je ""Circus of the Sun"), ali mi je jasno ZAŠTO takvo ime - naša planeta (kao i druge), svi mi kružimo po nevidljivoj, tankoj žici oko Sunca pod šatrom Univerzuma, gledajući klovnovski tragične i komične prizore svuda oko nas.

Ili još bolje - svi naši krugovi kad, umesto utehe koja ne postoji, pokušavamo da pravimo svoje male, nežne mostove između tragičnog i komičnog, svoje tanke, lične žice za hodanje po tim mostovima, stavljajući svoje sopstvene klovnovske maske na lica.

Klovnovi koji hodaju po žici, podignutoj visoko bez sigurnosne mreže, bez šatre, bez publike, bez svetala i svetlucanja, ponekad mi najviše mnogi od nas na taj prizor liče. Maestralna i neprekidna uzbudljivost dvostrukosti i suprotnosti.

S vremena na vreme, čuje se uzdah strepnje ili divljenja i poneki aplauz.

I to je sve.

Bridge of Sorrow (Nostalgie)

Sweet rain of sorrow
falling on no one,
as love is left behind by life's relentless passing.
An endless story
of broken heroes
and dreams that crumble
like castles in the wind.

A bridge of sorrow
that leads us nowhere,
a night as empty
as the promise of tomorrow.
Echos of memory
falling behind me,
a foolish heart
no man could ever win.

A bridge of sorrow
that leads us nowhere,
a night as empty
as the promise of tomorrow.
Lost in illusion,
taunted by reason,
torn between a world that is
and all that might have been.

Sweet rain of sorrow
falling on no one,
as love is left behind by life's relentless passing.
An endless story
of broken heroes
and dreams that crumble
like castles in the wind.

A bridge of sorrow
that leads us nowhere,
a night as empty
as the promise of tomorrow.
Echos of memory
falling behind me,
a foolish heart
no man could ever win.

A bridge of sorrow
that leads us nowhere,
a night as empty
as the promise of tomorrow.
Lost in illusion,
taunted by reason,
torn between a world that is
and all that might have been.